1- نامگذاری به روش پیشوندوریشه وپسوند:
در اين روش از يکسري پيشوندهاي رايج استفاده مي شود که در جدول روبرو آمده است.
 
1= mono       مونو
2 = di                                             دي
3 = tri                                            تري
4 = tetra                                 تترا
5 = penta                  پنتا
6 = hexa         هگزا
7 = hepta             هپتا
8 = octa          اکتا
9 = nona            نونا
10 = deca                     دکا
 
معمولاً ابتدا نام عنصري که الکترونگاتيوي کمتري دارد، گفته مي شود که اگر فقط يک اتم از عنصر اول وجود داشته باشد، از به کاربردن پيشوند مونو خود داري مي شود.
 
 
 
CO2 carbon dinoxide کربن دي اکسيد
P5O10 pentaphosphorus decaoxide پنتا فسفر دکا اکسيد
Cl2O7 dichlorine heptaoxide (heptoxide) دي کلر هپتا اکسيد
PI3 phosphorus triiodide فسفر تري يديد
NO nitrogen oxide نيتروژن اکسيد
N2O dinitrogen oxide دي نيتروژن اکسيد
NO2 nitrogen dioxide نيتروژن دي اکسيد
تذکر : دقت کنيد اگر ترکيب دوتايي داراي فلز باشد، نيازي به اعلام تعداد عنصر اول نيست. نامگذاري ترکيبات فلز دار را با ترکيب دوتايي نافلز-نافلز مقايسه کنيد
 

Na2O
                                                                     سديم اکسيد

N2O
 دي نيتروژن اکسيد

 

AlCl3

       آلومنيوم کلريد

PCl3

    فسفر تري کلريد

2-نام گذاري با استفاده از عدد اکسايش:
 

تعيين عدد اکسايش:براي اين کار به طور قرار دادي پيوند کووالانس قطبي را ،يوني فرض مي کني. بدين معني که اگر روي اتمي يک بار جزئي منفي قرار دارد. آن را يک بار منفي و اگر دو بار جزئي منفي قرار دارد، آن را دوبار منفي در نظر مي گيريم. اگر روي اتمي به هر تعدادي بار جزئي مثبت باشد، آن اتم را به همان تعداد بار مثبت در نظر مي گيريم.

با کمک اعداد اکسايش نيز مي توان ترکيبها را نام گذاري کرد. در اين حالت ترکيبات نافلز-نافلز با قواعد ترکيبات فلز-نافلز نام گذاري مي شوند. برعکس اين حالت وجود ندارد. توصيه مي شود از اين روش استفاده نکنيد.

        کربن (IV) دي اکسيد                     CO2